۱۳۸۸ خرداد ۲۹, جمعه

متاسفم، ای كاش ایرانی نبودم!

ضرب وشتم مردم

تعجب نكنید. دوست ندارم ایرانی باشم. مرا از هویت خالی كرده‌اند. هویت و شخصیت مرا گرفته‌اند تا دیگر به ایرانی بودن خود افتخار نكنم. از روز شنبه تمام شبكه‌های خبری جهان، صحنه‌های درگیری ماموران پلیس و بسیج و سپاه و لباس‌شخصی را با مردمی كه به نتایج انتخابات اعتراض دارند و به روشی كاملا مدنی اعتراض خود را نشان می‌دهند، به تصویر كشیده‌اند. متاسفم! از كشوری با آن تمدن كهن و فرهنگ دیرپا، تصاویری در جهان منتشر می‌شود كه نشانه بربریت است. حكومت اسلامی به رفتار سربازان اسرائیلی با مبارزان فلسطینی اعتراض می كند اما همگان دیدند كه رفتار ماموران حكومت با جوانان ایرانی به مراتب وحشیانه‌تر بود. آیا یك هموطن می‌تواند اینگونه با هموطن خود برخورد كند؟
فرهنگ و تمدن ما كجا و این صحنه‌ها كجا؟ ما را در جهان، افرادی تصور می‌كنند كه در كشوری عقب‌مانده و ضددموكراسی، با رئیس جمهوری جنگ‌طلب زندگی می‌كنیم. پاسپورت ایرانی در جهان اعتباری ندارد و دوستان مقامات ایرانی به چند كشور آمریكای جنوبی به اضافه حماس و حزب‌الله و اخوان المسلمین محدود شده‌اند. من متاسفم كه در كشوری زندگی می‌كنم كه حق حاكمیت از مردم سلب می‌شود، به شعور مردم توهین می‌شود، آزادی‌ها را از مردم می گیرند، از شب انتخابات سیستم SMS را قطع می كنند و پس از انتخابات، با آغاز اعتراض‌های مدنی، كل سیستم موبایل را هم قطع می كنند. اینجا روزنامه‌نگاران، زنان و جوانان، فعالان سیاسی و بسیاری از اقشار دیگر هیچ حقی برای اعمال حاكمیت خود ندارند. اینجا كشوری دیكتاتوری است كه می خواهند به زور آن را كشوری دموكرات جلوه دهند. متاسفم از اینكه چنین حرفی می‌زنم اما اكنون كه ایران و ایرانی را از هویت و افتخار، خالی كرده‌اند، من ترجیح می‌هم ایرانی نباشم. متاسفم، فقط همین.

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر